more than words

Kalbinin sesini aklın sesiyle aynı yola sokabilmek insana verilmiş en yüce yetenek olsa gerek. Kalp sesi yani öz'ün sesi. Sana hayat veren, can veren, umut veren ve sen bütün ipleri bıraksan da, inkar ve isyan etsende sana olan inancını yitirmeyen ve asla yitirmeyecek olan ses. Derinlere indiğinde seni büyük hoşgörüyle karşılayan ses. Ne halde, ne durumda, ne şekilde olursan ol senden vazgeçmeyen ses. Şimdi senden istediğim, yanıp kül olduğun, toz olduğun yerden küllerinden yeniden doğma cesaretini gösterebilmen. Kendi içinde barış ilan edip, sevgiyle yürüdüğün ve yürüyeceğin yolların umuduyla bu yükselişe dahil olman.  Kendi içinde barış ilan etmek. Kulağa hoş geliyor değil mi ? Evet önce kendi içimi görmem gerekirdi, gördüklerimi kabul etmesi zaman aldı. Hala alıyor. Bir önceki yazımda cesaretsizlik, korkaklık diye anlamlandırdığım bütün eylemlerimi kucaklıyorum şimdi. Asıl cesaretin, kendimde gördüğüm, yüzleştiğim bu karanlıkla tanışabilmek olduğunu anlıyorum. Korkmadan ve bu se...

  Kayıp bir ruh. Nerede kaybettiğini ve iplerinin nerede orta yerinden koptuğunu bilmeyen bir ruh. Evinde kayıp, işinde kayıp, dünyadaki ailesinin yanında zaten hep kayıptı, arkadaşlarının(?) arasında kayıp. Sevdiğini zannetiği adamın yanında zaten hiç var olamayan. Bedeninin olduğu mekanda kayıp. Hiçbir mekanda var olamayan ve hiçbir mekanda var olmak istemeyen. Olduğu yeri inkar eden ve kabul etmeyen bir ruh.  Busun işte. Gör. Varım, buradayım! dediğin hiçbir yerde aslında var olmadın. Olduğunu zannettin. Hep dışarıdan gelenle şekillendin. İçeriden zannettiğin dürtüler bile dışarının sana dokunduğu parmak izleriydi. Uçuk hayallerine ve kendi kendine söylediğin yalanlara tutundun. Özgürleşmek istedin. Özgürleş hadi ?  Hala içeri ve dışarı kavramlarını birbirinden ayıran bir kaç cümle kuruyorsun. Çünkü dış dünyada gördüklerinin kendinden geldiğini kabul etme cesaretin bile yok. İçerisi senin hayal dünyanda hep çiçekler güzellikler ışıklar sevgilerden başka bir şey değildi...