more than words

  Zaman, sadece ilerlemekle görevliydi. Bir tarafta acı çok büyükken, insanın hayatta kalma mücadelesi somutlaşmışken, yani artık her şey gözle görülür bir şekilde ortaya çıkmışken zaman ilerliyor ve akmaya devam ediyordu. Hem hayatın doğalında olan ve insanın alışık olduğu bir şeydi bu; zaman her zaman akmaya devam ederdi, bunu biliyorduk. Hemde bildiğimiz şeyi uygulamak bi o kadar zorlaşmıştı. Çünkü ne yapacağımızı hiç bilmediğimiz bir şeyle karşı karşıya, burun buruna kalmıştık ve ne zamanın akması normal geliyordu ne de hayatın devam ediyor olması. Bir yandan da böyle düşünmek ve ara ara içimize gelen ne yaşadığını bilememe hali, panikler, üzüntüler, öfkeler, acılar, suçluluk duyguları, anksiyeteler, hiç bu kadar normal olmamıştı.  Her şeyi ve herkesi anlamak çok kolaylaşmıştı benim gözümde. Öfkeli bir insanı hiç bu kadar iyi anlamamıştık belki. Anlasaydık zaten bir ihtimal başka bir dünyamız olurdu o ayrı. Panik halinin ne demek olduğunu hiç bu kadar iyi anlamamıştık. İns...

  Yaşadığım dönemde yaşanan hadiseler günden güne yüzümüzün gülemeyeceği ve geçip gitmesini beklemekten başka yapacak bir şeyimizin olmadığı hadiseler silsilesine dönüşmüştü. İnsanların beyinleriyle kalplerinin birbirinden ayrı konuştuğunu nereye baksam görebiliyordum. Böyle günlerde bütün duyguların ve birikmiş düşüncelerin gün yüzüne çıkması kadar da normal bir durum yoktu tabii.  İnsan olmanın getirdiği normalliklerdi bunlar. Biz ise normalin bir tık ötesine hala geçememiştik. Evlat acısına üzülmeyen bir bilinç ile aynı dünyaya bakarken üstelik. Evet evlat acısına üzülmeyen bir bilinç. Olan ne olursa farketmeksizin koşulsuz güven ve teslimiyetti benim burada gördüğüm. İnsan olmanın getirdiği duygulara ve egoya kapılmadan koşulsuz güven ve sağlamlık. Duygu ve egoyu aynı cümleye yerleştiriyorum çünkü temelinde ego yatmayan bir duygu var mıdır ? Sanmam. Üzülüyoruz. Neden ? İnsanlar çaresiz. İnsan çaresiz kalır mı hiç ? Ya da orada insan çaresizken bizim gördüğümüz tarafıyla ta...